Konserwacja zabytków w Wysowej. Odnowiony ołtarz główny w cerkwi św. Archanioła Michała

Projekt renowacji skoncentrowany był na głównym ołtarzu (zwanym Prestołem), który pochodzi z drugiej połowy XIX wieku i jest centralnym punktem liturgicznym świątyni. Renowacja obejmowała zarówno aspekty estetyczne, jak i techniczne, zapewniając ołtarzowi stabilność i podkreślając jego bogate detale zdobnicze. Dzięki przeprowadzonym pracom udało się przywrócić dawną świetność tej zabytkowej konstrukcji, zachowując jednocześnie jej autentyczność.

Zadanie wsparła finansowo Wojewódzka Konserwacja Zabytków, przekazując dotację w wysokości 90 tys. zł, zaś pozostała kwota, wynosząca około 12 tys. zł, pochodziła ze środków własnych parafii i wsparcia powiatu gorlickiego. Łącznie projekt kosztował ponad 100 tys. zł, co pozwoliło na przeprowadzenie pełnej konserwacji.

Odbiór prac zgromadził wielu przedstawicieli lokalnych władz i instytucji zaangażowanych w ochronę zabytków. W wydarzeniu uczestniczyli m.in. Etatowy Członek Zarządu Powiatu Marek Ludwin, Andrzej Wojciechowski z Wydziału Rozwoju i Inwestycji Starostwa Powiatowego w Gorlicach, a także reprezentanci Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie oraz Delegatury w Nowym Sączu: Agata Fatuła, Marcin Nazimek oraz Maria Manna. Gminę Uście Gorlickie reprezentowała Ewa Matuszyk, natomiast ze strony parafii obecny był proboszcz ks. Marek Gocko. Wykonawcę renowacji reprezentowała Teresa Pieniążek.

Wspólna obecność tych osób podkreśliła znaczenie działań na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego regionu. Prace konserwatorskie w cerkwi pw. św. Archanioła Michała to nie tylko inwestycja w materialną ochronę zabytków, ale również wyraz troski o lokalną tożsamość, pamięć historyczną i tradycje religijne.

Cerkiew pw. św. Archanioła Michała to imponujący przykład sztuki sakralnej, który przetrwał wieki mimo trudnych warunków i licznych zawirowań historycznych. Została zbudowana na miejscu starszej świątyni, która spłonęła podczas działań konfederatów barskich. Nowy obiekt sakralny stanowił nie tylko centrum duchowe dla okolicznych mieszkańców, ale i swoisty pomnik historii – w jej wnętrzach można odnaleźć elementy architektoniczne i dekoracyjne typowe dla regionu, takie jak ikonostas i polichromie o charakterze neogotyckim, z motywami architektonicznymi, ornamentalnymi i figuralnymi.

Wyposażenie cerkwi pochodzi głównie z XVIII i XIX wieku, z późniejszymi uzupełnieniami z początków XX wieku. Wyjątkowe polichromie, które zdobią wnętrze, datowane są na lata 1912-1913 i nadają świątyni specyficzny klimat, wnosząc do jej wnętrz elementy gotyckie w połączeniu z tradycyjnymi wzorami cerkiewnymi.